Wat betekent vrijheid voor mij?

Ik zal mezelf eerst even voorstellen, mijn naam is Noortje van Lith, 25 jaar en zit in een rolstoel. Ik strijd al enige jaren voor gelijkwaardigheid voor mensen met een handicap. Ik kan helaas niet zelf aanwezig zijn, omdat ik minder mobiel ben door mijn handicap en alles van tevoren moet plannen. Ik werd gisterenmiddag pas gevraagd om een speech te houden over vrijheid.

Allereerst wil ik vertellen over Aktion T4, dit verhaal is nauwelijks bekend onder het grote publiek, maar gehandicapte kinderen werden van hun familie gescheiden en naar speciale ziekenhuizen gebracht. Er werd via de toenmalige media ingespeeld op de angst dat binnen een aantal jaren een groot deel van het Duitse volk uit mensen met een psychische en/of lichamelijke handicap zou bestaan, reden om zo snel mogelijk te handelen. Het woord ‘euthanasie‘ werd in de nazipropaganda niet gebruikt, waardoor de werkelijke bedoelingen van de nazi’s (in het begin) onontdekt bleven. Het programma werd later uitgebreid met volwassenen, waarvan de meesten verplicht gesteriliseerd werden en later ook vergast of gedood met een dodelijke injectie. Volgens bronnen zouden tegen het einde van de oorlog in de euthanasiecentra tussen de 130.000 en 220.000 mensen met een beperking gedood zijn.

Dit is natuurlijk niet te vergelijken met nu en toch wil ik graag vertellen hoe ik vrijheid ervaar.

De vrijheid om te gaan en staan waar ik wil heb ik helaas niet, omdat de maatschappij nog te ontoegankelijk is voor mensen met een handicap, in mijn geval dus mijn rolstoel. Het is niet de rolstoel die mij belemmerd, maar bijvoorbeeld het openbaar vervoer, ik moet altijd zover mogelijk van te voren een taxi regelen. Iets spontaan doen kan dus eigenlijk nooit. Dat betekent dus ook dat ik niet aanwezig kan zijn hier, maar gelukkig is er wel een mogelijkheid om het in mijn naam voor te lezen.

Vrijheid is voor mij, vrijheid om te gaan en staan waar ik wil en wanneer ik wil, helaas is dat nog niet altijd mogelijk door de ontoegankelijke maatschappij, als ik uiteten wil bij een restaurant moet ik altijd van tevoren weten of het toegankelijk is. Dat wil zeggen drempelvrij en is er een invalidetoilet aanwezig? Afgelopen vrijdag nog maakte ik mee dat ik met heel veel moeite binnen kon komen, maar er was beneden geen plek meer dus moesten we buiten eten. Van tevoren is wel aangegeven dat er een persoon in een rolstoel bij het gezelschap hoorde.

In de coronatijd demonstreerde veel mensen voor hun vrijheid, omdat ze vonden dat ze buitengesloten werden, omdat ze bijvoorbeeld geen QR-code hadden. Voor mij en andere mensen met een handicap is deze buitensluiting al jarenlang de realiteit. Ik begreep de uitsluiting wel als je je niet kan laten vaccineren en niet kan laten testen, maar dat zijn maar zeer weinig mensen. Als je een keuze hebt in bepaalde dingen vind ik het geen uitsluiting. Ik bedoel ik heb niet de keuze om mijn rolstoel te laten staan, want ik kan niet lopen. Dat dit uitsluiting is daar zijn sommige mensen het ook niet mee eens en dat mag, daarom hebben we vrijheid van meningsuiting, daar ga ik het later in deze speech nog over hebben.

Ik mag gelukkig kiezen hoe ik mijn leven wil inrichten, maar door de (onbewust) ontoegankelijke maatschappij zit erbij mij wel een grens aan, omdat ik dus niet zomaar spontaan een dagje uit kan gaan, ik moet altijd checken of het wel toegankelijk is en ik heb derden nodig om mij naar de plek van mijn bestemming te brengen.

Vrijheid van meningsuiting

Voor mij is vrijheid van meningsuiting heel belangrijk, ik strijd al een tijdje voor de rechten van mensen met een handicap, ik heb vaak kritiek op de overheid op dit gebied, dat zou ik niet mogen hebben als ik in een onvrij land zou leven. Vrijheid van meningsuiting is belangrijk, want op die manier kan je mensen bewust maken van dingen die voor jou moeizaam gaan en dus zouden moeten veranderen. Omdat ik met mijn stem en mijn mening het verschil kan maken voor anderen hecht ik veel waarde aan deze vrijheid.  

Ik zie op sociale media dat er veel discussie is rondom de vrijheid van meningsuiting en dat er grote verschillen tussen mensen zijn. Sinds corona lijkt deze grens steeds meer overschreden te worden en denken mensen elkaar te mogen beledigen als ze het ergens niet mee eens zijn. Politieagenten, journalisten, zorgmedewerkers en BN’ers etc.  moeten enorm op hun hoede zijn, omdat ze anders bedreigd kunnen worden. Ik zelf vind dat we wel vrijheid van meningsuiting moeten hebben, maar we moeten niemand beledigen en dan denk je vast, maar wie bepaalt of iemand beledigd is of niet? Ja dat is een moeilijke vraag, mag iemand bijvoorbeeld een grapje maken over een groep mensen, waardoor ze zich beledigd kunnen voelen? Dat blijft een vraag die ieder voor zich moet beantwoorden, daar bestaat dus geen eenduidig antwoord op. Het belangrijkste is wat mij betreft dat we naar elkaar blijven luisteren en elkaar met respect benaderen, ieders ervaring en gevoel is anders. We hebben namelijk allemaal een andere opvoeding gehad, zijn in een andere omgeving opgegroeid, er zijn zoveel verschillende factoren waardoor je iets beleeft zoals jij het beleeft. Niemand kan voor jou bepalen hoe of wat je moet voelen.

Vrijheid van meningsuiting op sociale media heeft ook een hele nare kant, er wordt enorm veel haat verspreidt als je een mening hebt die afwijkt van wat een bepaalde groep vindt en die haat wordt voornamelijk verspreidt door mensen die anoniem zijn. Ik denk dat het een oplossing is als je niet meer volledig anoniem mag zijn. Dat bijvoorbeeld je echte naam wel bekend is bij de mensen van wie het platform is en als je dan een grens overgaat dat je dan eerst een waarschuwing krijgt en mocht men daarna nog doorgaan dat je dan een ban krijgt voor een bepaalde tijd, ga je daarna nogmaals de fout in? Dan krijg je een levenslange ban.

Mijn vrijheid

Mijn vrijheid is begrensd door een ontoegankelijke samenleving, de vrijheid om spontaan iets te doen heb ik niet, net als heel veel andere mensen met een handicap overigens. Het zou enorm helpen als meer mensen opstaan tegen een ontoegankelijke samenleving, want vroeg of laat heeft iedereen te maken met deze ontoegankelijkheid, als jij morgen een been breekt of door iets anders in een rolstoel komt heb jij ook last van deze ontoegankelijkheid. We kunnen ook kijken naar andere landen als bijvoorbeeld Engeland, daar kan je wel spontaan met de taxi reizen ook als rolstoelgebruiker. Ik vind dat de overheid te veel laat liggen op dit gebied en dat maakt ook dat ik minder keuzevrijheid heb. Ik kan namelijk niet overal naar toe waar ik wil, omdat veel plekken helaas nog niet toegankelijk zijn voor mensen in een rolstoel.

Mijn leven speelt zich grotendeels af op sociale media, hier deel ik de dingen die ik anders wil zien en ik schrijf mijn ervaringen op. Als sociale media er niet zou zijn zou ik niet goed weten hoe ik mijn mening kenbaar moet maken, ik bereik inmiddels ook een vrij groot publiek, omdat ik een aantal jaren terug in de media ben geweest na mijn brief die ik aan premier Rutte schreef.

De situatie in Oekraïne

De huidige situatie in Oekraïne doet mij wel beseffen dat ik blij mag zijn dat ik gewoon veilig thuis kan zijn en dat ik ook veilig over de straat kan. Ik denk dan ook aan mensen met een handicap daar, kunnen zij wel vluchten als het nodig is? Hoe kunnen zij vluchten, krijgen ze hulp van familie of worden ze achtergelaten omdat het allemaal te moeilijk gaat? De situatie in Oekraïne heeft mij wel aan het denken gezet. Hoe zou het zijn als ik zou moeten vluchten voor de oorlog?

Ik denk erover na maar ik denk dat je altijd anders handelt als het eenmaal zover is, ik hoop voor iedereen die daar is dat de oorlog snel voorbij is. We hadden met zijn allen beloofd dit nooit weer en nu gebeurt het in onze achtertuin. Ik volg het nieuws over de oorlog minder intensief dan in het begin, het verdwijnt een beetje naar de achtergrond naarmate het langer duurt, het lijkt gewoon te worden, maar het mag nooit gewoon worden. 

Ik wil iedereen in Oekraïne veel sterkte wensen en ik hoop voor hen dat Oekraine weer snel een vrij land wordt.

Ik ben blij met de vrijheid die ik heb en sta daar nu vaker bij stil, nu er oorlog is in onze achtertuin. We moeten onze vrijheid blijven vieren.

Koester de vrijheid, het kan zo voorbij zijn.

Dank voor het luisteren.

Noortje van Lith

Noortje, ze kijkt richting zee.

Brief aan de commissie van SZW.

Geachte commissieleden van SZW,

Ik schrijf deze brief, omdat ik zie en merk dat het VN-Verdrag Handicap nog niet goed wordt uitgevoerd in Nederland. Er moet nu echt werk van gemaakt worden, zeker omdat Nederland ook vergrijst. Het leren leven met een handicap hoort bij het leven en de leeftijd. De een start met een handicap. De ander loopt hem gedurende zijn leven op. Iedereen kan hier mee te maken krijgen, we moeten niet wegkijken, maar er werk van maken en we hebben daarbij hulp van u nodig. Op 23 februari a.s. staat er een debat gepland over het Breed Offensief vandaar dat u deze brief nu van mij krijgt.

Bijna vier jaar geleden schreef ik een brief aan Premier Rutte en sindsdien ben ik bezig met actie voeren voor de rechten van mensen met een (arbeids)handicap samen met o.a. de FNV, LCR, Iederin. Participatie is voor deze groep nog steeds niet vanzelfsprekend.

Ik wil het met u hebben over de volgende punten:

  • Overleven met een uitkering en werken
  • Recht op een behoorlijke levensstandaard
  • De kostendelersnorm en de partnertoets
  • Waar begint het participeren? 

Overleven met een uitkering en werken

Veel mensen met een arbeidshandicap overleven op 70% van het wettelijk minimumloon, dat is ongeveer 1.037 euro per maand. Dat is het absolute bestaansminimum. Er is heel weinig aandacht voor de koopkracht van mensen met een arbeidshandicap.  Vaak hebben zij hogere zorgkosten dan een gezond persoon. Veel mensen denken dat zij wel extra compensatie krijgen vanwege hun handicap, maar dat is helemaal niet zo.

In de startnotitie van kabinet Rutte IV staat dat de jonggehandicaptenkorting wordt gehalveerd. Dat betekent dat iemand met een Wajong-uitkering 400 euro erop achteruit gaat, terwijl deze groep al weinig heeft en met de inflatie nog minder te besteden heeft. Deze mensen leven keer op keer in grote onzekerheden en onzekerheden komt je gezondheid niet ten goede.

Soms krijgen ze een tegemoetkoming in de kosten voor chronisch zieken, maar dat is maar een bedrag van rond de 200 euro per jaar. Dit staat in geen verhouding tot de werkelijke kosten. Ook als men niet fulltime kan werken moet men overleven van 70% van het wettelijk minimumloon en krijgt men met verrekeningen van inkomsten te maken, omdat men loon uit de uitkering krijgt en loon uit werk.

Ik wil u erop wijzen dat het veel beter zou zijn als er duurzame banen komen en men moet een voorziening van het UWV kunnen behouden als men de baan kwijt raakt, op deze manier kan men sneller weer aan een andere baan komen, om volwaardig mee te kunnen doen. We hebben recht op een behoorlijke levensstandaard en dat is in mijn ogen niet het bestaansminimum, maar tenminste het wettelijk minimumloon.

Verder wil ik ook vragen of u kunt onderzoeken wat er gedaan kan worden aan de enorme administratieve lasten die bij een uitkering en een handicap komen kijken. Als ik even naar mijn persoonlijke situatie kijk, dan is het zo dat ik ieder jaar moet bewijzen dat mijn handicap blijvend is. Ik heb ieder jaar opnieuw met dezelfde onzekerheid te maken, namelijk krijg ik nog wel de hulp die ik nodig heb en dan ben ik afhankelijk van een welwillende ambtenaar en ik moet steeds bij een ander mijn privacy op tafel leggen. Veel mensen in een uitkering hebben  veel stress en waardoor er geregeld iets fout kan gaan in de administratie en daar kan men op afgestraft worden, uitkeringsgerechtigden moeten namelijk alles doorgeven als er iets verandert in hun situatie

Recht op een behoorlijke levensstandaard

Mensen met een arbeidshandicap kunnen in veel gevallen niet (fulltime) werken, omdat ze door hun handicap niet voldoende energie hebben om fulltime te kunnen werken, daardoor kunnen ze vaak ook niet  voldoende uren maken om het wettelijk minimumloon verdienen Maar ook zij hebben recht op een behoorlijke levensstandaard stelt het VN-verdrag Handicap. (Artikel 28 VN-verdrag Handicap.) Soms is er een aanpassing nodig om tot gelijke behandeling te kunnen komen. Er moet voor mensen met een arbeidshandicap een aanvulling komen tot het wettelijk minimumloon, want dan kunnen zij pas echt een volwaardig leven leiden. De inclusietoeslag is zo’n instrument wat de FNV en LCR hebben voorgesteld. Dit verdient serieuze discussie in een nieuw kabinet.

De Kostendelersnorm en partnertoets

De kostendelersnorm en de partnertoets zijn voor mensen met een handicap, maar eigenlijk voor alle uitkeringsgerechtigden een groot obstakel. Deze regels maken mensen afhankelijk en het zorgt voor een toenemende dakloosheid en leidt tot woningnood. Gemeenten hebben beleidsvrijheid als het gaat om de kostendelersnorm, maar maken vaak geen gebruik van deze vrijheid. De partnertoets en de kostendelersnorm weerhoudt mensen om samen te wonen, omdat men dan ook financieel afhankelijk is van de partner of huisgenoten, terwijl men al zo vaak afhankelijk is van anderen. Daarom zou de partnertoets en de kostendelersnorm afgeschaft moeten worden voor mensen met een (arbeids)handicap. Immers mocht iemand met een handicap gaan samenwonen, dan treden de partner vaak ook op als gedeeltelijke mantelzorger, waar voorheen sprake was van een professional. In plaats van dit te stimuleren en te bevorderen, krijgt men als beloning voor deze informele arbeid ook nog een korting op de uitkering. Woningen blijven bezet door alleenstaanden en prijzen lopen op, omdat er geen woning meer is te krijgen. Voor jongeren is het onmogelijk om zelfstandig te wonen als gevolg van deze druk op de woningmarkt.

Als ik naar de huidige situatie in onder andere de zorg kijk vrees ik voor mijn toekomst, kan ik wel op de manier wonen die voor mij wenselijk is en hou ik dan echt de regie over mijn leven? Er zijn tekorten in de zorg, op de woningmarkt het maakt mij erg onzeker.

Waar begint het participeren?

Participeren begint bij voldoende geld hebben om te kunnen participeren, als men te weinig geld heeft leidt dit tot sociale uitsluiting. Alleen door participatie kan men een volwaardig leven leiden. Als je in armoede moet leven, dan heeft dat allerlei gevolgen.

Zoals eerder opgemerkt lopen veel mensen het risico om een handicap op te lopen. Dat is gek genoeg het gevolg van de toename van de effectiviteit van de gezondheidszorg. Met de leeftijd en de toename van de groep zeer hoogbejaarden neemt het aandeel mensen met een handicap toe. 25% van Nederland heeft een handicap of chronische ziekte en die groep wordt alleen maar groter. Ik wil dat we samen echt werk gaan maken van het VN-verdrag handicap. De wet beperkt nu mensen met een handicap en dat kunnen we oplossen. Breng de inclusieve samenleving dichterbij!

Ik hoop dat u deze punten meeneemt bij het maken van keuzes in de Kamer.

Hartelijke groet, 

Noortje van Lith

Envelopje met brief

VN-Verdrag Handicap in Nederland.

Ik krijg enorm vaak de vraag: Mensen met een handicap hebben toch dezelfde rechten als ieder ander? Waarom behandelen we die rechten dan? Mijn antwoord: Mensen met een handicap hebben inderdaad dezelfde rechten, maar hebben niet altijd toegang tot dezelfde rechten.

Mijn ervaring is dat ik voornamelijk door de buitenwereld geconfronteerd wordt met mijn handicap. Niet alles is toegankelijk en mensen praten vaak niet tegen mij, maar tegen degene die bij mij is of ze bejegenen mij enorm kinderachtig. Daar moeten we echt iets aan gaan doen vind ik. Wij willen niet zielig gevonden worden.

Nog te vaak worden de rechten van mensen met een handicap als een gunst gezien. Ik noem een voorbeeld: ‘Kijk eens dame, ik heb een plank voor jou weggelegd zodat jij naar binnen kunt met jouw rolstoel.’ Begrijp me niet verkeerd, het is hartstikke aardig als mensen het doen, maar het voelt voor mij wel als dankbaar moeten zijn, terwijl iemand die loopt niet dankbaar hoeft te zijn om binnen te komen.

Dat mensen met een arbeidshandicap die niet zelfstandig het Wettelijk Minimumloon kunnen verdienen in armoede moeten leven door hun arbeidshandicap is ook een van de dingen die ervoor zorgt dat Nederland helemaal niet zo’n beschaafd land is. Het gaat dan over een (aanvullende) uitkering, ook als men wel 15 tot 25 uur per week werkt. De aanvulling gaat maar tot het sociaal minimum (1.075 euro p/m). Dat betekent dat men geen volwaardig leven kan leiden, nooit ook niet, op de pensioengerechtigde leeftijd, want men bouwt geen pensioen op met een (aanvullende) uitkering. 15 of 20 uur werken kost voor iemand met een arbeidshandicap vaak meer energie dan voor iemand die 40 uur kan werken per week.

Daar komt nog bij dat in armoede leven nog meer energie kost. Veel mensen met een arbeidshandicap kunnen al vaak minder goed ergens heen, omdat ze het geld er niet voor hebben, maar ook omdat veel panden niet toegankelijk zijn voor hen. Dat doet pijn. Dus Nederland, het begint bij geld hebben voor ook leuke dingen. Het moet ook toegankelijk zijn voor hen die het nodig hebben en weet dat iedereen vroeg of laat het nodig heeft. Iedereen kan een been breken en daardoor tijdelijk een rolstoel nodig hebben. Weet u het hoeft niet duur te zijn, maar je moet het willen!

Ook als het gaat om de arbeidsmarkt moeten we echt een andere denkslag maken, we zeggen vaak. Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, maar is het vaak niet andersom? Heeft de arbeidsmarkt geen afstand tot deze mensen?

Om een beetje positief te eindigen wil ik eindigen met het thuiswerken en thuisonderwijs. Voor veel mensen met een handicap is dit echt een uitkomst en dit zouden we niet te weten zijn gekomen als er geen gezondheidscrisis was.

Natuurlijk werkt het niet voor iedereen, maar veel mensen passen niet in een standaardhokje en daarom moeten we juist zorgen dat er bij bepaalde mensen het hokje om hen gebouwd wordt en niet andersom.

We willen gewoon net als ieder mens onderdeel zijn van de maatschappij. We zijn er en mogen ook wat eisen van de maatschappij om een zo zelfstandig mogelijk leven te kunnen leiden. Want vroeg of laat heeft iedereen een toegankelijke samenleving nodig, denk aan gebruik van een rollator, rolstoel of andere hulpmiddelen. Laat ik het zo zeggen, iemand die deze hulpmiddelen niet nodig heeft zal er ook van profiteren. Denk bijvoorbeeld aan een lift.

Bij de overheid praten ze liever in termen als ‘meer gebouwen moeten toegankelijk zijn’ Dat is te vrijblijvend! Ik zou zeggen wees eens concreet en noem een percentage in 2025 moet 75% toegankelijk zijn en in 2030 100%

Nederland heeft nog bergen te verzetten als het gaat om het VN-verdrag Handicap. Gelukkig zijn ook mensen met een handicap steeds mondiger geworden.

Wat zijn wat mij betreft de doelen voor de komende 5 jaren?

  • Betrek mensen met verschillende soorten handicaps bij het ontwerp en inrichting van nieuwbouw en openbare gebouwen.
  • Bij alle beleidsterreinen zou er iemand met een handicap betrokken moeten zijn die allerlei zaken kan oppakken met betrekking tot handicaps.
  • Geef hen een volwaardig inkomen, voor een volwaardig leven (tenminste het wettelijk minimumloon).
  • Laat mensen met een handicap en mensen zonder handicap met elkaar naar school gaan.
  • Geef subsidies aan ondernemers zodat zij hun pand toegankelijk kunnen maken
  • Maak handicaps zichtbaar voor de samenleving, een persoon met een handicap moet niet meer wereldvreemd zijn.
VN-Verdrag gelijke rechten voor mensen met een beperking | Kennisplein  Gehandicaptensector
Symbool VN-verdrag Handicap

Mayim stralend middelpunt op presentatie boek

Echt een geweldig boek vol humor, maar ook serieus en heel herkenbaar bij sommige dingen zoals de scoliose operatie van Mayim en de bureaucratie die het leven met een handicap met zich meebrengt, iedereen zou het moeten lezen als ze een beetje willen begrijpen hoe het is om te leven met een handicap. Een mooi boek!

Kanteldenker

Marcel en Mayim houden een speech

Sint Janskruid

Mayim stond vanmorgen op en vertelde: ‘Het is een week geleden, he pap. Maar het lijkt wel gisteren.’Ze was zo onder de indruk van alle bezoek en aandacht. Het valt nu naar binnen en op zijn plaats. Een roman over haar leven. Samen geschreven. Heerlijke periode om dat met mijn dochter te doen.

De autobiografische roman van onze dochter is dus uitgegeven. 24 Januari overhandigde Mayim het eerste exemplaar aan Michelle, haar moeder, die deze dag jarig is. Het boek begint ook op 24 juni. 24 juni is de naamdag van St.-Jan. Deze datum is een rode draad in onze roman. Het SintJanskruid bloeit dan voor het eerst in het jaar. Mayim was het middelpunt van een drukbezochte presentatie waar ze het boek overhandigde aan de loco-burgemeester en wethouder cultuur Hilde van Garderen. ‘Wow,’ vertelde ze me dezelfde avond, ‘zoveel mensen had ik niet verwacht. Ben ik nu beroemd?’ Ik…

View original post 189 woorden meer

Brief aan de Fractievoorzitters van de Tweede Kamer.

Geachte Fractievoorzitters van de Tweede Kamer,

Ik schrijf deze brief, omdat ik zie en merk dat het VN-Verdrag Handicap nog niet goed wordt uitgevoerd in Nederland. Er moet nu echt werk van gemaakt worden, zeker omdat Nederland ook vergrijst. Het leren leven met een beperking hoort bij het leven en de leeftijd. De een start met een beperking. De ander loopt hem gedurende zijn leven op. Iedereen kan hier mee te maken krijgen, we moeten niet wegkijken, maar er werk van maken en we hebben daarbij hulp van u nodig.

Bijna drie jaar geleden schreef ik een brief aan Premier Rutte en sindsdien ben ik bezig met actie voeren voor de rechten van mensen met een (arbeids)beperking samen met o.a. de FNV, LCR, Iederin. Participatie is voor deze groep nog steeds niet vanzelfsprekend.

Ik wil het met u hebben over de volgende punten:

  • Overleven met een uitkering en werken
  • Recht op een behoorlijke levensstandaard
  • De kostendelersnorm en de partnertoets
  • Waar begint het participeren? 

Overleven met een uitkering en werken

Veel mensen met een arbeidsbeperking overleven op 70% van het wettelijk minimumloon, dat is ongeveer 1006 euro per maand. Dat is het absolute bestaansminimum. Er is heel weinig aandacht voor de koopkracht van mensen met een (arbeids)beperking.  Vaak hebben zij hogere zorgkosten dan een gezond persoon. Veel mensen denken dat zij wel extra compensatie krijgen vanwege hun beperking, maar dat is helemaal niet zo. Soms krijgen ze een tegemoetkoming in de kosten voor chronisch zieken, maar dat is maar een bedrag van rond de 200 euro per jaar. Dit staat in geen verhouding tot de werkelijke kosten. Ook als men niet fulltime kan werken moet men overleven van 70% van het wettelijk minimumloon en krijgt men met verrekeningen van inkomsten te maken, omdat men loon uit de uitkering krijgt en loon uit werk.

Ik wil u erop wijzen dat het veel beter zou zijn als er duurzame banen komen en men moet een voorziening van het UWV kunnen behouden als men de baan kwijt raakt. Op deze manier kan men sneller weer aan een andere baan komen, om volwaardig mee te kunnen doen. We hebben recht op een behoorlijke levensstandaard en dat is in mijn ogen niet het bestaansminimum, maar tenminste het wettelijk minimumloon.

Verder wil ik ook vragen of u kunt onderzoeken wat er gedaan kan worden aan de enorme administratieve lasten die bij een uitkering komen kijken. Veel mensen in een uitkering hebben enorm veel stress en waardoor er geregeld iets fout kan gaan in de administratie en daar kan men op afgestraft worden, uitkeringsgerechtigden moeten namelijk alles doorgeven als er iets verandert in hun situatie.

Recht op een behoorlijke levensstandaard

Mensen met een arbeidsbeperking kunnen in veel gevallen niet (fulltime) werken, omdat ze door hun beperking niet voldoende energie hebben om fulltime te kunnen werken, daardoor kunnen ze vaak ook niet  voldoende uren maken om het wettelijk minimumloon verdienen Maar ook zij hebben recht op een behoorlijke levensstandaard stelt het VN-verdrag Handicap. (Artikel 28 VN-verdrag Handicap.) Soms is er een aanpassing nodig om tot gelijke behandeling te kunnen komen. Er moet voor mensen met een arbeidsbeperking een aanvulling komen tot het wettelijk minimumloon, want dan kunnen zij pas echt een volwaardig leven leiden. De inclusietoeslag is zo’n instrument wat de FNV en LCR hebben voorgesteld. Dit verdient serieuze discussie in een nieuw kabinet.

De Kostendelersnorm en partnertoets

De kostendelersnorm en de partnertoets zijn voor mensen met een beperking, maar eigenlijk voor alle uitkeringsgerechtigden een groot obstakel. Deze regels maken mensen afhankelijk en het zorgt voor een toenemende dakloosheid en leidt tot woningnood. Gemeenten hebben beleidsvrijheid als het gaat om de kostendelersnorm, maar maken vaak geen gebruik van deze vrijheid. De partnertoets en de kostendelersnorm weerhoudt mensen om samen te wonen, omdat men dan ook financieel afhankelijk is van de partner of huisgenoten, terwijl men al zo vaak afhankelijk is van anderen. Daarom zou de partnertoets en de kostendelersnorm afgeschaft moeten worden voor mensen met een (arbeids)beperking. Immers mocht iemand met een beperking gaan samenwonen, dan treedt de partner vaak ook op als gedeeltelijke mantelzorger, waar voorheen sprake was van een professional. In plaats van dit te stimuleren en te bevorderen, krijgt men als beloning voor deze informele arbeid ook nog een korting op de uitkering. Woningen blijven bezet door alleenstaanden en prijzen lopen op, omdat er geen woning meer is te krijgen. Voor jongeren is het onmogelijk om zelfstandig te wonen als gevolg van deze druk op de woningmarkt.

Waar begint het participeren?

Participeren begint bij voldoende geld hebben om te kunnen participeren, als men te weinig geld heeft leidt dit sociale uitsluiting. Alleen door participatie kan men een volwaardig leven leiden.

Verder wil ik het hebben over de toegankelijkheid van Nederland, heel veel mensen denken dat Nederland goed toegankelijk is, maar dat is niet zo. Toegankelijkheid zou standaard opgenomen moeten worden bij nieuwbouw en het bouwbesluit en als voorwaarde moeten worden opgenomen bij bouwvergunningen.

We kunnen bijvoorbeeld niet elk gebouw binnen of we kunnen er wel binnen, maar er is bijvoorbeeld geen aangepast toilet aanwezig. Ook is niet elk gebouw drempelloos terwijl het makkelijk op te lossen is door een drempelhulp. Als ik kijk naar de actiepunten van onbeperkt meedoen van het ministerie van VWS zie ik een aantal punten staan, dat echt anders zou moeten. Onder het kopje participatie en toegankelijkheid staat bijvoorbeeld: ‘’Meer televisieprogramma’s krijgen ondertiteling’’ Waarom niet alle televisieprogramma’s vraag ik me dan af?

Zoals eerder opgemerkt lopen veel mensen het risico om een beperking op te lopen. Dat is gek genoeg het gevolg van de toename van de effectiviteit van de gezondheidszorg. Met de leeftijd en de toename van de groep zeer hoogbejaarden neemt het aandeel mensen met een beperking toe. 25% van Nederland heeft een beperking of chronische ziekte en die groep wordt alleen maar groter.

Ik wil dat we samen echt werk gaan maken van het VN-verdrag handicap. De buitenwereld beperkt nu mensen met een beperking en dat kunnen we oplossen. Breng de inclusieve samenleving dichterbij!

Ik hoop dat u deze punten meeneemt bij het maken van uw keuzes in de Kamer.


Hartelijke groet, 

Noortje van Lith 

Ik wil niet terug naar normaal, ik wil naar beter.

Geachte Kabinetsleden en Kamerleden,

We leven nu al bijna een jaar in een coronacrisis met allerlei beperkingen, veel mensen willen terug naar het normaal. Zelf heb ik een lichamelijke beperking, waardoor ik al beperkt ben in mijn doen en laten op allerlei gebieden. Op veel gebieden is echt een oplossing mogelijk, maar ik zie deze oplossingen niet in de praktijk. Ik moet bijvoorbeeld altijd kijken of een gebouw toegankelijk is voor mijn rolstoel, dat is helaas niet altijd het geval anno 2021. Ik denk weleens, ik wil helemaal niet terug naar normaal, ik wil naar beter. Deze beperkingen waren er al voor de coronacrisis en deze worden nu zichtbaarder voor anderen, maar er wordt nauwelijks over gesproken en dat is jammer. We worden al vaak niet gehoord. 2,2 miljoen mensen die zich niet gehoord voelen dat is echt enorm veel.

Ook met het oog op de vergrijzing zou ik willen dat er gekeken wordt naar toegankelijke of toekomstbestendige woningen. We worden allemaal ouder en op den duur hebben we allemaal een goed toegankelijke woning nodig.

Op het gebied van werk en leven kan er ook nog heel veel verbeterd worden, zo moeten veel mensen met een arbeidsbeperking rondkomen van het sociaal minimum, dit is hetgeen wat mensen volgens berekeningen minimaal nodig hebben om te leven. Ik denk dat dit gebaseerd is op wat een gezond persoon minimaal nodig heeft en niet op personen die door een arbeidsbeperking meer zorgkosten hebben. Vaak hebben mensen met een arbeidsbeperking tijdelijke banen dat brengt ook heel veel onzekerheid met zich mee als ze al een baan kunnen vinden.

Vrijetijdsbesteding is ook een onderwerp wat vaak lastiger is voor mensen met een beperking, ze kunnen niet gemakkelijk met het openbaar vervoer, alles moet geregeld worden en soms een dag van tevoren. Spontaan weggaan zit er echt niet in. Ook zijn veel restaurants en winkels niet toegankelijk voor mensen met een beperking.

Ook op het gebied van onderwijs zou er veel  kunnen verbeteren, ik zelf heb op het MBO uitsluiting ervaren, omdat ik anders was dan de meeste studenten. Ook door de school zelf werd er onbewust gediscrimineerd, ik moest een verklaring tekenen, zodat de school niet aansprakelijk zou zijn als het misging op de opleiding. Ik hoop dat thuisonderwijs mogelijk blijft voor mensen die echt niet naar school kunnen.

Ik hoor ook heel veel geluiden van mensen in de risicogroepen dat zij niet gehoord worden, zij willen niet steeds naar achteren geschoven worden als het gaat om een vaccinatie. Zij zitten soms bijna een jaar in isolatie en willen ook verder kunnen. Het doet mij pijn om te horen dat er ook geluiden zijn vanuit de samenleving dat kwetsbare mensen moeten worden afgescheiden van de gezonde mensen.

Natuurlijk weet ik dat niet alles in een keer opgelost kan worden, maar het begint bij bewustwording dat er iets moet veranderen.

Zou u deze informatie mee kunnen nemen en wellicht ook met ons in gesprek willen gaan, dit is maar een klein deel van de uitdagingen die spelen bij mensen met een beperking of chronische ziekte, maar ik wil u wel even een beeld geven over deze uitdagingen.

Met vriendelijke groet,


Noortje van Lith

#NietIedereStemTelt

Op 17 maart aanstaande mogen we weer met zijn allen naar de stembus. Zeventig-plussers mogen per brief stemmen, wat natuurlijk heel mooi is voor hen. Zij mogen per brief stemmen, omdat zij volgens het RIVM het meeste risico lopen op een ernstig beloop van corona. Daarmee vergeet de regering een hele grote groep mensen die jonger dan zeventig jaar zijn en misschien nog kwetsbaarder zijn dan de zeventig plussers.

Voor de jongere mensen die kwetsbaar zijn voor corona wordt dus bepaald wat ze moeten doen, ze moeten of zelf naar de stembus gaan of iemand machtigen. Uit een onderzoek van IederIn is gekomen dat 9% van de mensen die kan stemmen en een kwetsbare gezondheid hebben twijfelt of hij/zij het wel veilig genoeg vind om naar de stembus te komen. Dat is echt veel, het zou zomaar kunnen zijn dat een partij net geen zetel binnen sleept.

Iemand machtigen kan niet altijd, want je moet wel iemand kunnen vertrouwen, wie garandeert dat het juiste hokje wordt ingekleurd? Dan nog het argument dat mensen kunnen vroeg stemmen, als men het niet veilig vind in een stemhokje is het dan ook niet veilig. Veel mensen gaan niet eens naar de supermarkt, omdat dat gewoon te onveilig is voor hen, maar ze moeten wel naar de stembus?

Daarnaast hebben we allemaal stemgeheim, niet iedereen wil dat mensen weten waar hij/zij op stemt. Je kunt denken als je iemand niet kan vertrouwen heb je een groter probleem dan niet kunnen stemmen. Dat kan, maar dat hoeft niet zo te zijn, want er kunnen mensen zijn die totaal aan de andere kant van het van jouw politieke keuze staan. Ik zou niet iemand willen machtigen die mijn keuze niet goed vindt of iemand die ik helemaal niet ken machtigen, ze moeten toch met een kopie van jouw ID of paspoort over de straat.

Het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties komt met de argumenten dat per post stemmen ook nadelen kent, omdat stemvrijheid en stemgeheim niet te waarborgen is. Voordat men naar het stemhokje gaat kan men ook gedwongen worden om op een bepaalde partij te stemmen en machtigen zorgt er ook voor dat men een ander hokje kan inkleuren dan gewenst en je geeft je stemgeheim dan al op. Sommige mensen geven aan, maar je moet je straks ook laten vaccineren en dan sta je ook in de rij dat klopt, maar dit kan anders en dan zou het ook gewoon moeten gebeuren zodat iedereen veilig kan stemmen. Ook geven mensen aan je moet toch ook naar de supermarkt? Nee mensen laten de boodschappen bezorgen.

Ook weten we niet of iedereen de gezondheidscheck eerlijk zal invullen, omdat er ook mensen zijn die niet geloven in het virus.

Wat is dan wel de oplossing?

Een van de oplossingen zou kunnen zijn dat mensen van tevoren kunnen aan geven of ze per post willen stemmen, maar dan zouden de verkiezingen wel uitgesteld moeten worden. Willen we dat? Liever niet maar we willen ook niet te veel stemmen verloren laten gaan, dus eigenlijk hoop ik dat de verkiezingen uitgesteld worden.

Het is geen wens, het is een recht om veilig te kunnen stemmen, maar blijkbaar niet in een land als de onze. Waarom is het voor 70+ die soms geen onderliggend lijden hebben niet veilig genoeg en voor mensen met onderliggend lijden en jonger dan 70 wel?

Rood potlood en ingekleurd hokje op een stembiljet.

Brief over de Participatiewet/Bijstand.

Beste heer, mevrouw,

Ik, Noortje van Lith, wil graag mijn zorgen uiten over de bestaanszekerheid van mensen met een arbeidsbeperking, we zijn bijna 3 jaar verder na mijn brief aan premier Rutte. Ook hebben we verschillende acties op touw gezet met organisaties als FNV en LCR. Toch lopen wij met zijn allen steeds tegen een muur aan en verandert er gewoon niets op het gebied van bestaanszekerheid. Mensen met een arbeidsbeperking moeten vaak nog steeds overleven van het sociaal minimum dat 1.006 euro per maand exclusief huurtoeslag en zorgtoeslag, vaak denken mensen dat mensen met een arbeidsbeperking extra toeslagen krijgen, maar dat is helemaal niet zo.

Sinds 2015 komen mensen alleen voor een Wajong in aanmerking als ze volledig duurzaam arbeidsongeschikt zijn en als het UWV denkt dat ze echt geen arbeidsvermogen kunnen ontwikkelen.

Mensen met een arbeidsbeperking worden nu namelijk als een iemand zonder arbeidsbeperking behandeld in de participatiewet, terwijl zij vaak levenslang in een bijstandsuitkering zitten, dat moet echt veranderen. Voldoende financiële zekerheid hoort een basis te zijn daarna kun je verder bouwen aan een zelfstandig bestaan. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het huren van een huis, uitgaan met vrienden en de rekeningen kunnen betalen. Ook zijn veel mensen bang om samen te gaan wonen vanwege de kostendelersnorm en de partnertoets. Deze regeling maakt ons afhankelijk van huisgenoten of onze partner terwijl we vaak al zo afhankelijk zijn van anderen.

Dat is echt mogelijk door de inclusietoeslag, die vult het inkomen aan als men niet zelfstandig het Wettelijk minimumloon kan verdienen. De overheid zal echt moeten bijspringen om ons te helpen.

Dat er geen zicht is op verbetering in de bestaanszekerheid doet heel veel pijn. Een bijstandsuitkering is te weinig om van te leven maar teveel om van dood te gaan. Wanneer krijgen we nu eens echt te horen, je mag er zijn, je mag leven. We vragen niet het onderste uit de kan. Mensen met een arbeidsbeperking zijn al vaak afhankelijk van anderen en door het beleid wat er nu nog steeds ligt, zijn we ook nog financieel afhankelijk van anderen. Het moet echt anders en het kan anders. Daarom durf ik ook de vraag aan u te stellen, mogen mensen met een arbeidsbeperking echt leven? Kunt u ons dan aanvullen tot tenminste het wettelijk minimumloon zonder de regels van de bijstand? Gisteren is uit een onderzoek van de LCR met de titel ’ Als verrekenen een beperking is’ gebleken dat 61% in de financiële problemen is gekomen door verrekening van de uitkering.

Ik kan u ook zeggen dat ik bang ben voor de toekomst, kan ik echt wel op mezelf gaan wonen, op de manier die ik wil? Studeer ik voor niets? Het enige wat ik vraag is bestaanszekerheid, we vragen niet het onderste uit de kan we vragen tenminste het wettelijk minimumloon.

Als je inkomenspositie niet sterk is, ga je je schamen, daardoor ga je je eenzaam voelen en ontwikkel je een misschien een depressie. Daardoor gaat het de overheid juist heel veel meer geld kosten. In plaats van te besparen kan de overheid beter investeren en gaat het ze uiteindelijk zelfs geld opleveren. Een goede financiële basis, is het begin van een volwaardig bestaan, een goede basis is tenminste het WML per maand.

Met vriendelijke groet,

Noortje van Lith

Brief aan de staatssecretaris.

Beste heer van ’t Wout,

Ik, Noortje van Lith, wil graag mijn zorgen uiten over de bestaanszekerheid van mensen met een arbeidsbeperking, we zijn nu ruim twee jaar verder na mijn brief aan premier Rutte. Ook hebben we verschillende acties op touw gezet met organisaties als FNV en LCR. Toch lopen wij met zijn allen steeds tegen een muur aan en verandert er gewoon niets op het gebied van bestaanszekerheid.

Mensen met een arbeidsbeperking worden nu namelijk als een iemand zonder arbeidsbeperking behandeld in de participatiewet, terwijl zij vaak levenslang in een bijstandsuitkering zitten, dat moet echt veranderen. Voldoende financiële zekerheid hoort een basis te zijn daarna kun je verder bouwen aan een zelfstandig bestaan. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het huren van een huis, uitgaan met vrienden en de rekeningen kunnen betalen. Dat is echt mogelijk door de inclusietoeslag, die vult het inkomen aan als men niet zelfstandig het Wettelijk minimumloon kan verdienen. De overheid zal echt moeten bijspringen om ons te helpen.

Dat er geen zicht is op verbetering in de bestaanszekerheid doet heel veel pijn. Een bijstandsuitkering is te weinig om van te leven maar teveel om dood te gaan. Wanneer krijgen we nu eens echt te horen, je mag er zijn, je mag leven. We vragen niet het onderste uit de kan. Mensen met een arbeidsbeperking zijn al vaak afhankelijk van anderen en door het beleid wat er nu nog steeds ligt, zijn we ook nog financieel afhankelijk van anderen. Het moet echt anders en het kan anders. Daarom durf ik ook de vraag aan u te stellen, mogen mensen met een arbeidsbeperking echt leven? Kunt u ons dan aanvullen tot tenminste het wettelijk minimumloon zonder de regels van de bijstand?

Ik kan u ook zeggen dat ik bang ben voor de toekomst, kan ik echt wel op mezelf gaan wonen, op de manier die ik wil? Studeer ik voor niets? Het enige wat ik vraag is bestaanszekerheid, we vragen niet het onderste uit de kan we vragen tenminste het wettelijk minimumloon.

De regels van de bijstand zijn echt enorm streng, zeker voor een groep die noodgedwongen in de bijstand moeten, omdat de toegang tot de Wajong is afgesloten voor de groep die arbeidsvermogen heeft of mogelijk arbeidsvermogen gaat ontwikkelen. Er zijn wel regelingen aangedragen door het kabinet, om de bestaanszekerheid iets te verbeteren zoals een vrijlating die voor één jaar geldt, maar deze regeling lost zeker in deze tijden van crisis niet op want gemeenten moeten bezuinigen en gaan deze vrijlating niet verlengen en dan vallen mensen weer terug in een lager inkomen. Ook loont meer werken niet als dat überhaupt al kan, want veel mensen met een arbeidsbeperking kunnen niet meer uren werken dan ze aan kunnen. Als men meer dan 3 dagen kan/wil werken valt men terug in inkomen.

Als je inkomenspositie niet sterk is, ga je je schamen, daardoor ga je je eenzaam voelen en ontwikkel je een misschien een depressie. Daardoor gaat het de overheid juist heel veel meer geld kosten. In plaats van te besparen kan de overheid beter investeren en gaat het ze uiteindelijk zelfs geld opleveren. Het begint allemaal met voldoende financiële basis.

Met vriendelijke groet,

Noortje van Lith

Brief aan de commissie van SZW (Sociale Zaken en Werkgelegenheid)

Beste Commissieleden van SZW,

Mijn naam is Noortje van Lith, zelf ben ik rolstoelgebruiker en ben ik slechthorend.

Ik wil graag mijn zorgen uiten over de bestaanszekerheid van mensen met een arbeidsbeperking, we zijn nu ruim twee jaar verder na mijn brief aan premier Rutte. Ook hebben we verschillende acties op touw gezet met organisaties als FNV en LCR. Toch lopen wij met zijn allen steeds tegen een muur aan en verandert er gewoon niets op het gebied van bestaanszekerheid.

Mensen met een arbeidsbeperking worden nu namelijk als een iemand zonder arbeidsbeperking behandeld in de participatiewet, terwijl zij vaak levenslang in een bijstandsuitkering zitten, dat moet echt veranderen. Voldoende financiële zekerheid hoort een basis te zijn daarna kun je verder bouwen aan een zelfstandig bestaan. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het huren van een huis, uitgaan met vrienden en de rekeningen kunnen betalen. Dat is echt mogelijk door de inclusietoeslag, die vult het inkomen aan als men niet zelfstandig het Wettelijk minimumloon kan verdienen. De overheid zal echt moeten bijspringen om ons te helpen.

Het is natuurlijk ook belangrijk dat het OV toegankelijk wordt voor allerlei beperkingen, maar een kaartje voor de bus of een trein is nu al gauw te duur voor mensen in de participatiewet of de Wajong.

Dat er geen zicht is op verbetering in de bestaanszekerheid doet heel veel pijn. Een bijstandsuitkering is te weinig om van te leven maar teveel om dood te gaan. Wanneer krijgen we nu eens echt te horen, je mag er zijn, je mag leven. We vragen niet het onderste uit de kan. Mensen met een arbeidsbeperking zijn al vaak afhankelijk van anderen en door het beleid wat er nu nog steeds ligt, zijn we ook nog financieel afhankelijk van anderen. Het moet echt anders en het kan anders. Daarom durf ik ook de vraag aan u te stellen, mogen mensen met een arbeidsbeperking echt leven? Kunt u ons dan aanvullen tot tenminste het wettelijk minimumloon zonder de regels van de bijstand?

Ik kan u ook zeggen dat ik bang ben voor de toekomst, kan ik echt wel op mezelf gaan wonen, op de manier die ik wil? Studeer ik voor niets? Het enige wat ik vraag is bestaanszekerheid, we vragen niet het onderste uit de kan we vragen tenminste het wettelijk minimumloon.

De regels van de bijstand zijn echt enorm streng, zeker voor een groep die noodgedwongen in de bijstand moeten, omdat de toegang tot de Wajong is afgesloten voor de groep die arbeidsvermogen heeft of mogelijk arbeidsvermogen gaat ontwikkelen.

Als je inkomenspositie niet sterk is, ga je je schamen, daardoor ga je je eenzaam voelen en ontwikkel je een misschien een depressie. Daardoor gaat het de overheid juist heel veel meer geld kosten. In plaats van te besparen kan de overheid beter investeren en gaat het ze uiteindelijk zelfs geld opleveren. Het begint allemaal met voldoende financiële basis.

Mogen we na een strijd van jaren eindelijk eens op u rekenen?

Met vriendelijke groet,

Noortje van Lith